Apteka internetowa

Viagra, Viagra bez recepty, Cialis, Cialis bez recepty

image01

Preparaty na potencję

Możesz je zakupić w dowolnej ilości, nawet w pojedynczych sztukach

image01

Zamów online

Bezpiecznie, szybko i dyskretnie

image01

Najwyższa jakość

Tylko u nas znajdziesz oryginalne preparaty wzmacniające erekcję

image01

Zaburzenia erekcji to niemożność utrzymania erekcji prącia w wystarczającej sztywności i przez wystarczająco długi okres czasu, wymagany do odbycia prawidłowego stosunku seksualnego. Według danych epidemiologicznych, zaburzenia erekcji są stosunkowo częstym zjawiskiem. Wśród mężczyzn w wieku ponad 50 lat, problem ten jest obecny u ponad połowy męskiej populacji, zjawisko to raczej rzadko występuje u młodych mężczyzn. Okazuje się, że problemy z potencją, przynajmniej tymczasowo, występują w życiu większości ludzi. Znane czynniki ryzyka to: palenie tytoniu, miażdżyca, cukrzyca, zabiegi chirurgiczne w obrębie miednicy. Dosyć często zdarza się również w leczeniu zaburzeń erekcji, nadciśnienie. Wpływ na ten problem mogą mieć również niektóre leki podawane w związku z innymi dolegliwościami. Problemy z erekcją mogą pojawić się nagle lub stopniowo. W każdym razie, ważne jest, aby wiedzieć, że nagła utrata erekcji może być objawem innej, poważnej choroby.

Przed leczeniem zaburzeń erekcji, należy wiedzieć, że dysfunkcja erekcji często może być pierwszym objawem znacznie poważniejszych chorób, takich jak: choroba wieńcowa serca, cukrzyca, udar, itp. Należy zatem poddać się szczegółowym badaniom, nie tylko na zaburzenia erekcji, ale również na występowanie innych chorób wewnętrznych.

Metody diagnostyczne w ostatnich latach znacznie poprawiły się, głównie dzięki badaniu ultradźwiękami. Stawianie diagnozy jest obecnie głównie nieinwazyjne i dużo bardziej dokładne. Jej celem jest określenie rodzaju zaburzeń erekcji.

Badanie polega na szczegółowym wywiadzie i badaniu przedmiotowym. Badanie fizykalne skupia się na obszarze miednicy i narządów płciowych. Poszczególne testy dysfunkcji erekcji obejmują badanie prącia w stanie spoczynku i podczas wzwodu, poprzez podanie substancji naczyniowo-czynnych wstrzykniętych bezpośrednio w penis. Dodatkowo wykonuje się rozpoznanie ultrasonografem uzupełnione poprzez pomiar przepływu naczyniowego. Jest to zatem nieinwazyjne, bezbolesne badanie. Dalsze metody badawcze, takie jak badania rentgenowskie z podanym kontrastem dożylnym lub bezpośrednio do organów odpowiedzialnych za erekcję, odbywa się bardzo rzadko. Podobnie, tylko w szczególnych przypadkach, przeprowadza się badanie przy użyciu rezonansu magnetycznego.

Na podstawie w/w wewnętrznych testów, powinno się wykluczyć, że zaburzenia erekcji to pierwsza oznaka (ostrzeżenie) innej poważnej choroby. Jeżeli tak, to konieczne jest dalsze badanie i leczenia choroby. Leczenie zaburzeń erekcji przekłada się pozytywnienia na skuteczne leczenie innych chorób wewnętrznych. Przykładem może być ryzyko choroby niedokrwiennej serca, zawału serca, udaru mózgu ryzyka nadciśnienia tętniczego i miażdżycy tętnic, cukrzycy i podobnych.

Jeśli nie występuje poważna choroba wewnętrzna, to badający musi zdecydować, czy nie trzeba przeprowadzić badania przyczyn organicznych zaburzeń erekcji. Najczęstszą przyczyną jest utrata dopływu krwi, miażdżyca tętnic doprowadzających. Ten defekt metaboliczny cukrzycy jest bardzo niebezpieczny. Łączy on w sobie ryzyko uszkodzenia tętnic i chorób włókien nerwowych. Może być związany z chorobami neurologicznymi lub być wynikiem uszkodzenia nerwów obwodowych podczas zabiegu chirurgicznego w obszarze miednicy. Obecnie występuje najczęściej po radykalnej operacji prostaty. Celem diagnozy jest zatem dokładne określenie przyczyny pogorszenia lub utraty erekcji i nacisk na leczenie w tym kierunku. Jeśli nie znaleziono przyczyny organicznej, np. zaburzenia dopływu krwi - miażdżyca, zaburzenia odpływu żylnego i podobne, problem może być spowodowany również przez czynniki psychogenne.

Podstawowy podział zaburzeń erekcji jest oparty na przyczynach. Dzielą się one na: organiczne i psychogenne. Organiczne podzielone są na naczyniowe i bardziej nerwowe. Dziś najczęściej diagnozowanymi organicznymi przyczynami są problemy arteriogenne, miażdżyca tętnic i niedostateczna podaż krwi do utrzymania erekcji. Równie u dużej części pacjentów, zaburzenia erekcji spowodowane są powikłaniami po operacji w obrębie miednicy.

Dwadzieścia lub więcej lat temu, założono, że najczęstszą przyczyną zaburzeń erekcji są czynniki psychogenne. Obecnie ta teoria się nie sprawdza. Przyczynił się do tego rozwój metod diagnostycznych (zwłaszcza ultradźwięki) i wprowadzenie nowych leków czynnych (np. syldenafil, tadalafil itp.). Przyczyny psychogenne występują najczęściej u młodszych pacjentów. Aby odróżnić przyczyny psychogenne od organicznych w trakcie badania zadawane jest pytanie na temat nocnych erekcji. Te występują niezależnie od erogennych stymulacji, także jeśli pacjent je ma, to raczej przyczyna leży po stronie psychogennej, i vice versa.

Obecnie skuteczność leczenia zaburzeń erekcji jest ogromna. Podstawowym warunkiem skuteczności leczenia jest jak najbardziej trafna diagnoza. Kolejnym czynnikiem sprzyjającym znacznym postępom w leczeniu jest odkrycie nowych leków o wysokiej wydajności.

Leczenie zaburzeń erekcji spowodowanych zaburzeniami ukrwienia. Terapia ta opiera się na lekach, które są zdolne do zwiększenia przepływu krwi do tkanek prącia. Najbardziej znany lek to sildenafil (Viagra, Kamagra) lub podobne leki. Dzięki ich zastosowaniu zostanie poszerzona tętnica aferentna wpływająca na kompleksową regulację dopływu krwi do tkanek prącia. Oprócz sildenafilu, istnieją leki o podobnych mechanizmach działania - tadalafil (Cialis, Tadalis) i wardenafil (Levitra ). Syldenafil i wardenafil, mają podobny wpływ i działąją tylko kilka godzin. Inne działanie ma tadalafil, który jest skuteczny w dłuższej perspektywie i ponad 18 godzin. Dla wszystkich wyżej wymienionych leków początek działania następuje po ok. 20 do 30 minutach po połknięciu tabletki.

Przed użyciem tych leków należy wykluczyć, że, pacjent nie używał tzw. azotanów, czyli leków wykorzystywanych w chorobie niedokrwiennej serca. Jednoczesne stosowanie tych leków grozi poważnymi lub śmiertelnymi powikłaniami. Przed zastosowaniem tych leków jest konieczne szczegółowe badanie i konsultacja z lekarzem.

Pozytywną cechą sildenafilu, tadalafilu czy werdenafilu jest to, że umożliwiają one zwiększenie przepływu krwi do ciał jamistych prącia, jednak niezbędnym warunkiem jest erotyczna stymulacja (wzrok, dotyk, lub kombinacja obu). Bez tego czynnika, pomimo zażycia tabletki - erekcja nie wystąpi. W przypadku niedostatecznego efektu można zwiększyć dawkę, ale w porozumieniu z lekarzem prowadzącym.

Inną opcją leczenia zaburzeń erekcji jest bezpośrednie wstrzyknięcie leków do ciał jamistych prącia. Zabieg ten nazywa się terapią iniekcyjną.  Obecnie najczęściej stosowane preparaty to: prostaglandyn, blokujące E Karon ® i Caverjet ®. Zabieg ten wymaga dobrej współpracy pomiędzy pacjentem a lekarzem. Pacjent sam musi nauczyć się wykonywać te zastrzyki. Największą zaletą tego sposobu jest jego bardzo wysoka skuteczność. Wadą jest konieczność iniekcji (nieprzyjemna forma zastosowania) i ryzyko pojawienia się efektów ubocznych. Największym ryzykiem tego leczenia jest długotrwała erekcja ​​niezwiązana z erotycznymi bodźcami. Stan ten nazywany jest priapizm (dawniej Majcen lub struny Veneris). Erekcja może trwać nawet kilka godzin i jest bardzo bolesna.  Alternatywą do iniekcji może być aplikacja substancji czynnej do cewki moczowej za pomocą specjalnego aplikatora. Jednak wysoka cena aplikatora, niższa skuteczność i skutki uboczne powodują, że ta metoda jest rzadziej stosowana.

Innym alternatywnym rozwiązaniem jest zastosowanie pompy próżniowej, w której umieszcza się penisa. Skuteczność zastosowania pompy jednak nie jest gwarantowana a może być wręcz niebezpieczna. Zabieg może być wykonywany jedynie w specjalistycznej klinice urologicznej.

Przy niepowodzeniu leczenia w/w metodami, ostatnim krokiem jest wykorzystanie protezy prącia. Polega to na usunięciu niefunkcjonujących organów i umieszczeniu w jej miejsce specjalnej protezy. Jest to jednak krok nieodwracalny, ponieważ tkanki organów własnych zniszczone na zawsze. Protezy prącia dzielą się na półsztywne (średnio elastyczne) i dmuchane. Pierwszy typ trzyma penisa w stałej erekcji. Drugi typ to specjalny mechanizm osiągnięcia erekcji tylko zgodnie z życzeniem pacjenta. Pierwszy rodzaj zabiegu jest mniej kosztowny ale i mniej wygodny. Drugi odwrotnie, jego cena jest dość wysoka za to bardziej przypomina naturalną sytuację.

Zapobieganie

Podobnie jak w przypadku innych chorób, lepiej jest zapobiegać niż leczyć dysfunkcje erekcji. Najważniejsze jest unikanie czynników ryzyka, zwłaszcza palenia tytoniu, a także otyłości i innych czynników, które prowadzą do otyłości i miażdżycy.

Najczęściej zadawane pytania pacjentów

 

Ilu ludzi w ogólnej populacji ma zaburzenia wzwodu?

 

Zaburzenia erekcji jest dość powszechne w naszej populacji i występuje niemal u połowy mężczyzn powyżej 50 roku życia. Wysoki odsetek tych mężczyzn prowadzi niezdrowy tryb życia i jest narażonych na wiele czynników ryzyka. Najważniejsze z nich to palenie, otyłość, cukrzyca i inne choroby lub stany, które prowadzą do miażdżycy.

 

Jak identyfikuje się zaburzenia erekcji i w jaki sposób bada?

 

Zaburzenia wzwodu prącia może pojawić się nagle lub pojawiać się stopniowo. Jeśli u pacjenta wystąpią nagłe zmiany w jakości erekcji, wykonywane jest badanie lekarskie. Dysfunkcja erekcji może być objawem poważnych chorób wewnętrznych. Podstawowe badania to nieinwazyjne badania diagnostyczne, w szczególności badania ultradźwiękami.  Szczegółowy opis technik badawczych opisano w rozdziale o diagnostyce zaburzeń erekcji.

 

Czy zmiana stylu życia może mieć wpływ na zaburzenia erekcji?

 

To pewne, że tak. Jest to pierwsza rzecz, którą mężczyzna powinien spróbować zrobić przed wizytą u lekarza. Po pierwsze można popracować nad zmniejszeniem masy ciała, zwiększyć aktywność fizyczną, ograniczyć palenie, alkohol, kawę lub inny używki (metamfetamina, heroina itd.) Można również postarać się zredukować stres poprzez właściwy odpoczynek i sen.

 

Czy istnieją skuteczne leki ziołowe stosowane w leczeniu zaburzeń erekcji ?

 

Te tak zwane naturalne środki nie są zalecane. Ich skuteczność nie została wyraźnie potwierdzona. U pacjentów z lżejszą formą dysfunkcji erekcji, można stosować takie środki, gdyż może u nich wystąpić tzw. Efekt placebo.

 

Przy których chorobach nie zaleca się przyjmowania leków (PDE-5)?

 

Leki wywołujące erekcję takie jak Viagra, Kamagara, Cialis czy Lewitra nie mają zbyt wielu ograniczeń. Leków nie należy stosować u pacjentów z dławicą piersiową (ból w klatce piersiowej), leczonej za pomocą azotanów. Ponadto, u pacjentów po świeżym udarze mózgu lub zawale serca. U pacjentów leczonych z powodu chorób hematologicznych, wątroby, serca, przed podjęciem decyzji o korzystaniu leków na potencję, zaleca się indywidualny kontakt z lekarzem.

 

Jakie mogą być efekty uboczne preparatów (PDE-5) stosowanych w leczeniu zaburzeń erekcji?

 

Przy stosowaniu zalecanej dawki leków na zaburzenia erekcji są one bardzo bezpieczne, a efekty uboczne są minimalne. Najczęstszymi działaniami niepożądanymi są: bóle głowy, uderzenia gorąca, niestrawność, uczucie zatkanego nosa. 

 

Jakie leki mogą mieć negatywny wpływ na jakość erekcji?

 

Często, zaburzenia wzwodu występują po wprowadzeniu nowego leku lub po zmianie środka. Najczęściej są to leki stosowane w leczeniu wysokiego ciśnienia tętniczego krwi (beta-blokery, inhibitory ACE, leki działające centralnie) i leki stosowane w leczeniu depresji (trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, inhibitory MAO, SSRI). 

 

Jak leczyć zaburzenia erekcji po prostatektomii radykalnej lub innych operacjach miednicy?

 

Najczęstszą komplikacją prostatektomii radykalnej jest ryzyko dysfunkcji erekcji. Wynika to z urazu układu nerwowego, które są w bliskim sąsiedztwie prostaty. Ryzyko to jest powszechne, nawet jeśli  wykonywany jest nowoczesny zabieg chirurgiczny, które ,,oszczędzają” nerwy. Zgodnie z opublikowanymi wynikami ryzyko wynosi od 20 do 100%. Dalszy rozwój technik chirurgicznych, zwłaszcza minimalnie inwazyjnych, daje nadzieję, że ryzyko będzie niższe. Są opracowane pooperacyjne procedury zapobiegawcze, które mają na celu umożliwienie szybszego powrotu do satysfakcjonującej erekcji. Prowadzona jest tzw. rehabilitacja ciał jamistych, przy której stosuje się leki czynnie działające na naczynia. Skuteczność tej rehabilitacji jest nadal oceniana. Główną zasadą rehabilitacji jest wspieranie erekcji we wczesnym okresie pooperacyjnym, ponieważ bezczynność osłabia korpusy erekcji. O tej metodzie pacjent powinien być poinformowany przed zabiegiem.

 

Na zaburzenia erekcji w pierwszej fazie stosuje się leki wazoaktywne (sildenafil, itp.). Jeśli ta terapia nie jest skuteczna, następnie wykorzystuje się pompę próżniową. To leczenie jest bardziej inwazyjne, ale w tym przypadku wysoce skuteczniejsze.

 

Jak stosować iniekcje do ciał jamistych i jakie jest ryzyko tego leczenia?

 

To zastrzyki z cienką igłą do wstrzyknięcia preparatu w ciało. Wstrzykuje się tylko w jednym miejscu, ponieważ substancja czynna samorzutnie rozprowadza się po całości prącia. Zaletą iniekcji jest wysoka wydajność. Pacjent musi być poinformowany szczegółowo o zalecanych dawkach i ryzyku priapizmu - wydłużenia czasu erekcji już bez stymulacji seksualnej i możliwościach rozwiązania tego problemu.