Apteka internetowa

Viagra, Viagra bez recepty, Cialis, Cialis bez recepty

image01

Preparaty na potencję

Możesz je zakupić w dowolnej ilości, nawet w pojedynczych sztukach

image01

Zamów online

Bezpiecznie, szybko i dyskretnie

image01

Najwyższa jakość

Tylko u nas znajdziesz oryginalne preparaty wzmacniające erekcję

image01

Czy  terapia inhibitorami fosfodiesferazy typu 5 może być skuteczna u chorych z niewydolnością serca?

Obecnie mija kilkanaście lat, od kiedy po raz pierwszy zastosowano inhibitor fosfodiesferazy typu 5 (PDE-5), sildenafil (Viagra), który zrewolucjonizował ówczesną farmakoterapię zaburzeń erekcji. W ostatnich latach pojawiło się coraz więcej danych, zarówno eksperymentalnych, jak i klinicznych, wskazujących na potencjalną skuteczność leków z grupy inhibitorów PDE-5 u wybranych chorych z niewydolnością serca

Historia i wprowadzenie inhibitorów PDE-5

Zaciekawienie możliwością wykorzystania inhibitorów PDE-% rozpoczęło się, gdy podczas badań z zaprinastem, substancją hamującą PDE5A, odkryto jego rozkurczające działanie w stosunku do mięśni gładkich. Nieco później badacze firmy Pfizer, poszukując nowych możliwości leczenia nadciśnienia tętniczego, poddali myśl, że selektywne inhibitory PDE poprzez zwiększenie wewnątrzkomórkowej puli cyklicznego guanozynomonosforanu (cGMP)mogą rozszerzać tętnice i tym samym obniżać ciśnienie tętnicze. Podobną jak w komórkach mięśni gładkich aktywność PDE zauważono także w płytkach krwi – hamowanie aktywności tych enzymów zmniejszało agregację trombocytów – z tego powodu rozpoczęto badania selektywnych inhibitorów PDE pod kątem ich zastosowania w dławicy piersiowej. Wstępne wyniki prób przeprowadzonych na zdrowych wolontariuszach były wprawdzie rozczarowujące, ale jednym z zauważonych „efektów ubocznych” były erekcje, które obserwowano przy wyższych dawkach inhibitora PDE. Ujawniono również istotną rolę tlenku azotu (NO) w procesie wzwodu, a następnie udowodniono, że zaprinast wzmagał działanie NO w ciałach jamistych. Obserwacje te doprowadziły do stworzenia o wprowadzenia na rynek przez firmę Pfizer selektywnego inhibitora PDE5 sildenafilu (Viagra), który został zarejestrowany przez FDA do leczenia zaburzeń erekcji w 1998 roku. Stwierdzenie w toku dalszych badań nadmiernej ekspresji genu PDE5 w płucach  szczurów z nadciśnieniem płucnym zwróciło uwagę na możliwe korzystne działanie sildenafilu również w tej patologii. Kolejne badania eksperymentalne i kliniczne wykazały, że sildenafil wybiórczo obniżał ciśnienie płucne i płucny opór naczyniowy u chorych z tętniczym nadciśnieniem płucnym, co zaowocowało jego rejestracją (pod nazwą Revatio) w Stanach Zjednoczonych i Europie do leczenia tej choroby w 2005 r. W 2009 r. rejestrację taką uzyskał również kolejny medykament z tej grupy – tadalafil (Adcirca).

Dostępne na rynku inhibitory PDE5

Do grupy selektywnych inhibitorów fosfodiesterazy typu 5 obecnie należą: sildenafil (Viagra, Kamagra), tadalafil (Cialis, Tadalis) i wardenafil (Levitra) stosowane w leczeniu zaburzeń erekcji. Leki te różnią się strukturą chemiczną, właściwościami farmakokinetycznymi, selektywnością w stosunku do PDE5 (wardenafil>tadalafil>sildenafil) oraz powinowactwem w stosunku do innych fosfodiesteraz.

Fosfodiesteraza typu 5 jako potencjalny cel terapeutyczny w niewydolności serca

Procesy skurczu i rozkurczu mięśni gładkich naczyń i kardiomiocytów mają zasadnicze znaczenie dla funkcjonowania układu sercowo-naczyniowego, w tym również krążenia płucnego. Kluczową rolę w ich regulacji ogrywają wewnątrzkomórkowe stężenia cyklicznych nukleotydów, tj cyklicznego guanozynomonofosforanu i cyklicznego adenomonosferanu, które z kolei zależą od równowagi między ich produkcją przez odpowiednie cyklazy w odpowiedzi na stymulację zewnętrzną, np. przez NO, a ich degradacją katalizowaną przez fosfodiesterazy.

Fosodiesterazy stanowią grupę enzymów regulujących przekaźnictwo wewnątrzkomórkowe  poprzez degradację cGMP i/lub cAMP, będących drugimi przekaźnikami sygnałów regulujących wiele procesów wewnątrzkomórkowych.

Efekty długotrwałego leczenia sildenafilem

Długofalowe efekty leczenia sildenafilem oceniono do tej pory w dwóch próbach klinicznych. Jego stosowanie przez 12 tygodni w dawce 25-75 mg trzy razy dziennie u chorych ze skurczową HF 2 II_IV klasie wg NYHA i średnim ciśnieniem w tętnicy płucnej>25 mmHg, w porównaniu z placebo ( w badaniu uczestniczyło 34 pacjentów), wiązało się ze zmniejszeniem płucnego oporu naczyniowego i wzrostem frakcji wrzutowej RV, nie wpływając jednocześnie na ciśnienie zaklinowania, średnie ciśnienie tętnicze, opór systemowy ani częstotliwość rytmu serca. Lek wydłużał także dystans 6-minutowego marszu i poprawiał jakość życia. W grupie 44 chorych z przewlekłą HF przydzielonych losowo do sześciomiesięcznego podawania sildenafilu w dawce 3x50 mg lub placebo, aktywne leczenie wiązało się ze znaczną poprawą funkcji śródbłonka naczyniowego, wydolności wysiłkowej i efektywności wentylacji.

Wyniki powyższych badań , przeprowadzonych w stosunkowo niewielkich grupach badawczych wydają się wskazywać, że sildenafil może stanowić użyteczną dodatkową opcję terapeutyczną w HF, zwłaszcza dla chorych z HF i wtórnym nadciśnieniem płucnym.

Obecnie trwają dalsze badania oceniające skuteczność i bezpieczeństwo stosowania tego leku u chorych ze skurczową HF.

Działania niepożądane inhibitorów PDE5

Dokumentacja dotycząca możliwych działań niepożądanych pochodzi z randomizowanych prób klinicznych dotyczących sildenafilu i tadalafilu u chorych z tętniczym nadciśnieniem płucnym oraz badań porejetracyjnych przeprowadzonych po wprowadzeniu sildenafilu do leczenia zaburzeń erekcji. Działania te mogą wynikać z możliwego wpływu sildenafilu na PDE5 w innych tkankach oraz na niektóre inne fosfodiesterazy. Hamowanie aktywności PDE typu 6  siatkówce może prowadzić do zaburzeń widzenia  przejawiających się zmienionym widzeniem kolorów, niewyraźnym widzeniem i zwiększoną wrażliwością na światło. Wpływ na PDE5 w małych naczyniach krążenia systemowego może odpowiadać za wystąpienie napadowego zaczerwienienia skóry oraz bólów głowy i krwawień z nosa, a także prowadzić do zwykle niewielkiego spadku ciśnienia w krążeniu systemowym. Zahamowanie aktywności PDE5 w przewodzie pokarmowym może być z kolei przyczyna dolegliwości dyspeptycznych, a w mięśniach szkieletowych – bólów mięśniowych. Jeśli chodzi o dane dotyczące bezpieczeństwa stosowania inhibitorów PDE5 u chorych z HF, to są one skromne, pochodzą bowiem z kilki omawianych powyżej jednoośrodkowych badań obejmujących niewielkie grupy chorych i odnoszą się wyłącznie do sildenafilu; wskazują one jednak, że leczenie takie jest bezpieczne i dobrze tolerowane.